کلمه
شتا
اشتباه تایپی
ajh
تلفظ
SatA
نقش کلمه
اسم خاص مکان

معنی واژه شتا در دهخدا

شتا. [ ش ِ ] (اِ) ناشتا و ناهار. (از برهان ) (فرهنگ جهانگیری ). ناهار و ناشتا را گویند. (انجمن آرا) (آنندراج ) :
لقمه ٔ نان خویشتن نخورد
گر دو هفته همین شتا باشد.
کمال اسماعیل.

شتا. [ ش َ ] (ع ص ، اِ) جای درشت.(از منتهی الارب ). موضع خشن. (از اقرب الموارد). || صدر وادی. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

شتا. [ ش ِ ] (ع اِ) قحط. (اقرب الموارد). || زمستان :
تا به سال اندر سه ماه بود فصل ربیع
نه مه دیگر صیف است و خریفست و شتاست.
فرخی.
برفروزآتش برزین که در این فصل شتا
آذر برزین پیغمبر آزار بود.
منوچهری.
چو سرسام سردست قلب شتا را
دوا به ْ ز قلب شتایی نیابی.
خاقانی.
چون زره دان این تن پر حیف را
نه شتا را شاید و نه صیف را.
مولوی.
کوزه ها سازی ز برف اندر شتا
کی کند چون آب بیند او وفا.
مولوی.
عمرگرانمایه در این صرف شد
تا چه خورم صیف و چه پوشم شتا.
سعدی.
رجوع به شتاء شود.
کلمات مرتبط

معنی واژه شتا در فرهنگ فارسی

گرسنه، کسی که ناشتایاناهارنخورده باشد
شتائ
قحط یا ماخوذ از تازی در فارسی بمعنی زمستان .
کلمات مرتبط

معنی واژه شتا در فرهنگ معین

(ش ) (ص .) گرسنه .
کلمات مرتبط

معنی واژه شتا در فرهنگ عمید

گرسنه، کسی که ناشتا یا ناهار نخورده باشد: لقمهٴ نان خویشتن نخورد / گر دو هفته همی شتا باشد (کمال الدین اسماعیل: ۴۴۹).
زمستان، موسم سرما.
کلمات مرتبط

معنی شتا

شتا

/SatA/

مترادف شتا: زمستان، گرسنه، ناهار

متضاد شتا: صیف
کلمات مرتبط